Gisteren had een een super gezellige dag. Ik was met een vriend die ik al jaren
ken, een dagje eropuit. We waren naar Valkenburg aan de Geul. Hier niet zo
ver vandaan. We zijn naar de ruļne van Valkenburg geweest, en hoewel het
dichtbij is was ik daar nog nooit geweest. En omdat ik kastelengek ben, was dit
voor mij een super sensatie. Ik heb geweldig genoten.
Maar deze dag heeft ook zijn terugslag. Want vandaag ben ik dus helemaal
nergens geweest. Ik heb me nog niet eens de moeite gedaan om me aan te
kleden. Ik had een pyamadag. Ik vroeg me weer eens af wat het leven nu
eigenlijk inhoud. Een zinloze vraag, zoals ik heel goed weet, maar toch eentje
die af en toe naar boven komt.
Gisteren had ik een dag, die ik normaal gesproken mis. Namelijk er op uit gaan
met iemand en gezellige dingen doen. Bijv. kastelen bezoeken, een terrasje
pikken en samen uit eten. Dit zijn toch dingen die ik in het dagelijkse leven erg
mis. Omdat ik alleen ben, moet ik ook bijna alles alleen doen. Als ik er dus op uit
wil dan moet ik er alleen op uit. Nu doe ik dat ook wel, zo erg is het nu ook weer
niet. Maar na zo'n dag komt toch naar boven dat ik het wel heel erg mis om
samen met iemand leuke dingen te doen. En dan komt weer de vraag naar
boven wat ik dan toch fout doe in mijn leven. Ben ik te kritisch, ben ik te zelf-
standig. Ben ik misschien een rotmens om mee om te gaan of ben ik gewoon
voor partners te lelijk voor woorden. De waarheid zal wel ergens in het midden
liggen.... Feit is dat ik de juiste in mijn leven nog niet ben tegengekomen.
Doorgaans zit ik daar niet zo mee. Ik ben graag alleen, ik ben altijd bezig en
verveel me nooit. Ik heb genoeg mensen waar ik naar toe kan als het dak me
op de kop valt. Dus over het algemeen heb ik er niet zo'n problemen mee.
Maar na zo'n dag als gisteren vraag ik me toch wel eens af of dit het nou is.
En of ik het niet misschien allemaal zelf schuld ben. Ik heb wel relaties gehad
en meestal was ik ook blij dat ik er weer vanaf was. Eerlijk is eerlijk. Maar op
zo'n peinsdag als vandaag, vraag ik mezelf of ik niet alleen ben omdat dit
veilig is. Want dan is er ook niemand die me pijn kan doen, of die me in de
steek kan laten of die tegen me zegt: "je bent een leuke meid, maar wordt
niet verliefd op me, want ik wil je geen pijn doen". En die dingen wil ik dus
inderdaad niet meer. Ook geen partner die me verteld wat ik wel kan en mag
en wat ik niet kan en mag. Ook geen partner die voor me zorgen wil, maar
daarmee dan wil zeggen dat hij me alles uit handen neemt en ik niets meer
hoef of mag doen. Dit zijn allemaal zaken waar ik niet op zit te wachten en
aangezien ik dat soort mannen meestal wel tegen kom, is alleen zijn inderdaad
veiliger.
Ik val op "foute" mannen, zoals dat heet. Mannen die meestal een alcohol-
probleem hebben, mannen in wiens leven hun moeder het belangrijkste is,
mannen die op alle vrouwen vallen, mannen die net een relatie achter zich
hebben en die nog niet verwerkt hebben. En dat zijn meestal mannen die
zich bij mij super op hun gemak voelen. Die met mij kunnen praten. Maar
die ook de deur achter zich dicht trekken als ze weer beter in hun vel zitten.
Nee ook hieraan denkend is alleen zijn veiliger.
Maar wat zoek ik dan wel.... Nu voorop gesteld dat ik helemaal niet zoek.
Mijn vriendinnen zeggen wel eens vaker, ze komen niet bij je aan de deur,
je moet er wel wat voor doen. Maar het advies contactadvertenties dat heb
ik in de wind geslagen. Mijn idee is dat hier teveel kaf tussen het koren zit en
dat de meesten die hierop reageren of ze plaatsen, alleen uit zijn op een
nacht gemakkelijke sex. Ik spreek uit ervaring hoor, ik heb een tijdje gedate
via het internet. Dus ook wat dat betreft is toch het alleen zijn veiliger.
Op stap gaan dat is het ook niet meer voor mij. Want dan stap ik weer in mijn
oude valkuil. Ik val namelijk vooral op mannen waar ik mee kan lachen. En ja
met wat alcohol op zijn er veel mannen die leuk zijn en waar ik dan mee kan
lachen. Achteraf kom dan het boze ontwaken, want dan blijkt dat ze alcohol
nodig hebben om te kunnen lachen en dat er zonder alcohol weinig te lachen
valt. Dus tegenwoordig is het eerlijk gezegd zo dat als een leuke vent tegen me
zegt dat hij me aardig vind en ik met hem kan lachen... dan zie je alleen nog
maar een stofwolk en is Lunaake ervandoor.
Wat ik dus graag zou willen is een vent die me goed vind zoals ik ben, maar ik
denk dat iedereen dat graag zou willen. Die begrip heeft voor mijn zwakheden
en dat zijn er toch wel genoeg. Per slot van rekening ben ik een mens en geen
heilige. Die het geduld kan opbrengen naar mijn gezeur te luisteren en naar
mijn problemen. Die naast me staat en niet boven me of onder me. Die ook
gezellig met me lachen kan, die ook zijn schouder beschikbaar stelt als ik eens
moet janken en niet eentje die dan zegt dat ik me niet zo moet aanstellen.
Hij hoeft het niet met me eens te zijn, maar het zou wel zo prettig zijn als hij
accepteert dat ik er anders over denk en niet van mij verwacht dat ik het
altijd met hem eens ben omdat ik zijn vriendin ben. Helaas, zo werkt dat niet
bij mij. Iemand die niet claimt en verwacht dat ik 24 uur per dag alleen voor
hem beschikbaar ben. Die mij mijn eigen dingen laat doen en ook zelf zijn
eigen dingen heeft die hij leuk vind om te doen. En iemand die niet zegt:
"Ik houd van jou", want dat zijn woorden die heel gemakkelijk gezegd worden.
Veel belangrijker vind ik het als hij zou zeggen: "Ik wil samen met jou oud
worden".
En hiervoor terug krijgt hij al die dingen die ik hierboven opgenoemd heb.
Waarschijnlijk is dit een utopie, het dromen van de prins op het witte paard.
Of nog waarschijnlijker.... ik ben te kritisch. Maar dat komt dan toch ook door
mijn rugzak met bagage, waar mannen inzitten die ervoor gezorgd hebben
dat ik er nu zo over denk als ik er over denk.
En dus vraag ik me af.... wat is eenzaamheid? Eenzaam ben ik absoluut niet.
Ik vind het zelfs heerlijk om alleen thuis te zijn. Mijn eigen dingetjes te doen
en niemand die zegt dat dit niet kan of mag. Niemand die zich ermee bemoeit.
Ik voel me wel soms alleen en zeker na zo'n gezellige dag als gisteren. Dan mis
ik toch die speciale persoon in mijn leven met wie ik alles kan delen.
Zolang ik die niet gevonden heb of beter gezegd tegen het lijf ben gelopen, want
zoeken doe ik dus echt niet. Zo lang blijf ik lekker, veilig alleen. En het gekke is
dat ik me daar doorgaans ook helemaal niet ongelukkig bij voel.
Geluk ligt in jezelf, zeggen ze wel eens en dat kan ik ook beamen.
Als ik het dus een figuurlijk zeg, dan is het alleen zijn een lekkere portie
aardappelen en een partner dat is dan de jus over de aardappelen die het nog
extra lekker maakt.
